Sprzedawcy strachu. Dyskursywna sekweryzacja kryzysu uchodźczego w krajach Grupy Wyszehradzkiej
Od początku tzw. kryzysu uchodźczego w 2015 roku politycy państw Grupy Wyszehradzkiej wykazywali się szczególną ostrożnością wobec osób ubiegających się o azyl (oraz migrantów ekonomicznych). To pomimo faktu, że ich kraje były jednymi z najmniej dotkniętych ruchami uchodźczymi. W tym krótkim opracowaniu autorzy twierdzą, że poprzez wyjątkowo negatywną retorykę politycy ci zdołali securytizować kwestię migracji. Poprzez przedstawianie migrantów i osób ubiegających się o azyl jako zagrożenia dla bezpieczeństwa państwowego i społecznego swoich krajów, przekonali opinię publiczną, że migracja stanowi poważne zagrożenie dla dobrobytu i nawet istnienia ich narodów. W rezultacie mogli przedstawiać się jako obrońcy bezpieczeństwa, suwerenności i kultury narodowej, zyskując kapitał polityczny poprzez zjednoczenie elektoratu przeciwko „innym”.